وقتی سینما و تئاتر تلفیق می گردد

به گزارش وبلاگ ساز ویرا، نمایش بیگانه در خانه به کارگردانی محمد مساوات از آثار حاضر در جشنواره تئاتر فجر با تلفیق سینما و تئاتر به طرق مختلف، در بستر حریم شخصی یک زوج، مفهوم بیگانگی را به چالش می کشد.

وقتی سینما و تئاتر تلفیق می گردد

به گزارش گروه فرهنگی وبلاگ ساز ویرا، نمایش بیگانه در خانه آخرین تجربه محمد مساوات کارگردان جوان و خوش فکر تئاتر کشورمان است که از روز پنجشنبه 10 بهمن ماه ادامه اجرا های خود را بعد از تئاتر مستقل تهران و انصراف از ادامه اجراهایش در آن تماشاخانه در سالن اصلی تئاترشهر از سر گرفته است.

البته اجرای روز های 10 و 11 بهمن ماه این نمایش در قالب اجرای عمومی است و از روز شنبه 12 بهمن ماه و با شروع اجرا های بخش صحنه ای جشنواره سی و هشتم تئاتر فجر نمایش بیگانه در خانه به مدت 7 شب در بخش رقابتی جشنواره روی صحنه خواهد بود.

بیگانه در خانه را از نظر فضاسازی، طراحی صحنه و دکور و تأکید بر مفهوم بیگانگی می توان در ادامه نمایش قبلی مساوات یعنی این یک پیپ نیست دانست و حتی خود کارگردان نیز در چند صحنه مختلف مخاطب را به نمایش قبلی اش ارجاع می دهد و در صحنه های پایانی نمایش نیز همچون اثر قبلی 4 دقیقه و 33 ثانیه سکوت مطلق جریان دارد. البته با وجودی که تکنیک و فرم به کار گرفته شده در بیگانه در خانه برای مخاطبان جذاب است و نمایش را می توان یکی از آثار قبل توجه سال 88 به حساب آورد، اما در مقایسه این 2 اثر با یکدیگر به نظر می رسد محمد مساوات در این نمایش نسبت به کار قبلی اش تا اندازه ای برگشت به عقب داشته است، چون از لحاظ حجم خلاقیت و انتقال درست مفاهیم مد نظر و رو دست زدن به مخاطب در نمایش این یک پیپ نیست با اثر کامل تری روبرو بودیم، اما در بیگانه در خانه بعد از فروکش کردن هیجان مخاطبان از دیدن تکنیک جذابی که برای ارائه نمایش انتخاب شده است خیلی زود دست کارگردان برای مخاطب رو می گردد و می تواند اتفاقات بعدی را زودتر از کاراکتر ها پیش بینی کند.

مساوات در آخرین اثرش دست به خلاقیتی نوآورانه زده و دوربین را به عنوان یک عنصر نامرئی در روبروه با اهالی خانه و مرئی برای مخاطبان وارد صحنه نموده است. تلفیق تئاتر و سینما در این نمایش و سنگین تر بودن کفه سینما نسبت به تئاتر در کار، مخاطب را با فضایی وهم آلود روبرو می نماید؛ دوربینی که به عنوان یک بیگانه در خانه می چرخد و وارد حریم خصوصی این زوج مهاجر ایرانی می گردد و مخاطبان نیز به وسیله یک پرده سینمایی با دیدی بهتر آنچه را که روی صحنه رخ می دهد و در مواردی به دلیل طراحی صحنه نمایش و استتار بازیگران درون خانه ای که با همه جزئیاتش طراحی شده و تماشاگران تنها از بیرون پنجره ها و بالکن می توانند آن ها را ببینند، درک می نمایند.

در واقع کارگردان برای مخاطبان نمایش حق انتخابی قایل نیست تا از میان آنچه روی پرده به نمایش گذاشته می گردد یا آنچه در پایین پرده و روی صحنه نمایش رخ می دهد، یکی را انتخاب نمایند، چون ناخودآگاه به دلیل وسعت پرده و جذابیت دوربین روی دست موذی که به همه جای خانه سرک می کشد و کاراکتر ها را دنبال می نماید و حتی در مواقعی ترجیح می دهد شخصیتی را از ویزور دوربینش حذف و تنها چهره آن دیگری را به تصویر بکشد، مخاطب به سمت دیدن تصاویر سینمایی کشیده می گردد.

کارگردان در این نمایش به مفاهیمی، چون هویت، بیگانگی، دروغ، فضای مجازی، ناتوانی در برقراری و بیان احساسات و… پرداخته است. اجرای نمایش کلاژی از تئاتر و سینماست و مساوات در بخش تصویری ادای دینی به فیلم های ژانر دلهره و ترسناک همانند سری فیلم های فعالیت ماورالطبیعه و البته آثار آلفرد هیچکاک داشته است و حتی در صحنه ای از نمایش کاراکتر زن داستان درحال دیدن فیلم روانی هیچکاک است. نوع فضاسازی و انتقال مفاهیم از خود بیگانگی و ماسکی که افراد برای دیگری به چهره می زنند و همچنین کوشش برای نفوذ در روح و روان دیگری به سینمای اینگمار برگمان نزدیک است و مساوات برای اثبات علاقه و یا تاثیر پذیری اش از این کارگردان شناخته شده در صحنه ای از نمایش زوج جوان داستان را در حال دیدن فیلم پرسونا برگمان نشان می دهد که البته در ادامه می بینیم آن ها علاقه چندانی به ادامه دیدن فیلم ندارند.

رومینا مومنی، محمد علی محمدی، علی حافظ پور و دینو زمام حدده بازیگران این اثر نمایشی هستند که در واقع دینو زمام حدده که نقش پیرزن آلمانی همسایه این زوج جوان را ایفا می نماید و یکی از نیرو های بیگانه حاضر در اثر به حساب می آید و از طرف دیگر به عنوان راوی نمایش نیز شناخته می گردد، همان نوید محمدزاده است که کارگردان با آگاهی ترجیح داده حضورش در این نمایش ناشناس بماند و نام دینو زمام حدده را با به هم ریختن حروف اسم و فامیل محمدزاده خلق نموده است البته درست است که چهره این پیرزن خمیده و مزاحم آلمانی با ماسکی تیره پوشانده شده، اما مخاطبان آشنای تئاتر از تن صدای محمدزاده می توانند حضور او را در نمایش تشخیص دهند.

این نمایش برای اجرای در یک سالن بلک باکس طراحی شده تا مخاطبان از نزدیک و نفس به نفس با فضای نمایش و دلهره حضور یک بیگانه در خانه و تکنیکی که مساوات برای انتقال این مفهوم انتخاب نموده روبرو شوند از همین رو ادامه اجرا های نمایش در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر و در یک صحنه قاب عکسی باعث فاصله تماشاگران با اجرا شده است.

منبع: خبرگزاری دانشجو

به "وقتی سینما و تئاتر تلفیق می گردد" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "وقتی سینما و تئاتر تلفیق می گردد"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید